ANALIZA: Dështimi i Angela Merkel me pandeminë e koronavirusit

ANALIZA: Dështimi i Angela Merkel me pandeminë e koronavirusit

Para mbërritjes së pandemisë, skenari mbi fazën përfundimtare të mandatit të Angela Merkel si kancelare e Gjermanisë, në thelb ishte shkruar. Do të kishte një përzierje admirimi dhe nostalgjie të parakohshme. Çdo krahasim me një pasardhës të mundshëm, do t`a nxirrte Merkelin në një dritë edhe më të mirë.

Adhurimi ndaj Merkel u shtua edhe më shumë në fazën e parë të pandemisë së koronavirusit, teksa Gjermania pati më shumë dëme në njerëz dhe ekonomi sesa vendet e tjera të Evropës. Në disa aspekte ishim me fat, në disa të tjera nuk ishte vetëm punë fati.

Merkel injohu që herët rreziqet e paraqitura nga virusi, ndaj mori masat e duhura. Në një nga fjalimet e saj të rralla drejtuar kombit, ajo përdori tonin e duhur të shqetësimit dhe solidaritetit, duke motivuar kështu miliona gjermanë që të qëndronin në shtëpi.

Sikur ajo të kishte dhënë dorëheqjen verën e vitit kaluar – gjë që padyshim nuk mund t`a kishte bërë kurrë në mesin enjë krize të tillë – me siguri që do të ishte shpallur shenjt.

Pranverën e shkuar, dhe në një kohë kur dinim ende pak mbi Covid-19, mbylljet ishin instrumenti i vetëm efektiv që kishin në dispozicion politikanët.

Nuk kishte ndonjë nevojë reale për të qenë kreativë. Gjithçka që duhej të bënin politikë-bërësit ishte të mbyllnin vendin. Dhe Merkel e bëri atë me bindjen e nevojshme për njerëzit. Bllokimi i vendit mbetet truku më i mirë i Merkel deri më sot.

Ajo është më e aftë se kushdo tjetër në Gjermani, sidomos kur krahasohet me shumicën e guvernatorëve të 16 landeve gjermane. Në mesin e tetorit 2020, kur shumica e guvernatorëve nuk besonin se ishte e nevojshme të viheshin në zbatim masa më të rrepta me gjithë numrin në rritje të rasteve, Merkel u përgjigj e acaruar: “Atëherë do të takohemi po këtu pas 2 javësh”.

Përgjigja e saj është bërë tashmë një legjendë në Gjermani, dhe ajo kishte të drejtë. Ndërsa vendimmarrësit e tjerë ranë viktima të besimit se mund t’i injoronin përfundimet e nxjerra nga ekspertët, Merkel i qëndroi besnike fakteve.

Megjithatë, për fat të keq këmbëngulja për një mbyllje të gjatë, ka mbetur përgjigja e saj e vetme reale ndaj krizës. Asgjë tjetër. Ajo që ishte pozitive për valën e parë, ka provuar se është shumë e pamjaftueshme për valën e dytë apo të tretë.

Përgjatë viteve, ka dominuar narrativa se Merkel është një udhëheqëse e talentuar kur përballet me një krizë. Kjo ndoshta për shkak të aftësisë së saj të padiskutueshme për të qëndruar e qetë, edhe kur të gjithë ata që e rrethojnë e humbin toruan.

E megjithatë, kësaj narrative i mungon një e metë e madhe e kësaj qetësie:pasiviteti i saj. Problemi nuk është se Angela Merkel ka ndërmarrë një seri hapash të gabuara gjatë krizës së Covid-19. Problemi janë të gjitha ato gjëra që ajo nuk i provoi kurrë. Në thelb, është ekuivalenti i keqpërdorimit politik.

Gati asgjë që mund t`a kishte ngadalësuar apo edhe parandaluar valën e dytë në Gjermani, nuk u zbatua herët dhe me vendosmëri. Aplikacioni “Corona Warn”, i përdorur për të lajmëruar njerëzit mbi ekspozimin e mundshëm ndaj sëmundjes ka mbetur thjesht si një shaka.

Gjermanët nuk janë furnizuar ende sa duhet me maska ​​mjekësore, dhe aq më pak me maska ​​FFP-2, të cilat ofrojnë një mbrojtje më të mirë. Natyrisht, kancelarja nuk është përgjegjëse për çdo dështim të sektorit publik. Administratorët e distrikteve, komisionerët e mbrojtjes së të dhënave, anëtarët e kabinetit, guvernatorët e landeve, dhe madje edhe disa ministra federalë ndajnë gjithashtu disa nga fajet për menaxhimin e dobët.

E para nga dy rastet kur Merkel tregoi vërtet një gatishmëri për të ndryshuar diçka, për të krijuar një rrugë të re përpara, ishte gjatë viteve 2003-2005. Ishte pak para se ajo të zgjidhej për herë të parë kancelare, dhe ajo bëri fushatë me premtimin për të ndërmarrë reforma të mëdha në sistemin e kujdesit shëndetësor dhe atë të taksave në Gjermani.

Kritikët e akuzuan atë se ishte zemërgur dhe neo-liberale. Gjithsesi ato synime ishin ambicioze. Por në mënyrë paradoksale, dëshira për të investuar kapital politik mbi këto ndryshime gati i kushtoi asaj zgjedhjet. Votuesit e ndëshkuan atë në zgjedhjet e vitit 2005, dhe diferenca e fitores së saj ishte shumë më e vogël nga sa pritej.

Merkel e mori mësimin, dhe mandati i saj në kancelari pati në fokus shmangien e rrezikut dhe mungesën e ambicies. Në vend se të thuash gjëra të tilla si “Unë dua” ose “Ne duam”, motoja e stilit të saj qeverisës rezultoi të ishte:“Le të presim dhe të shohim se çfarë do të ndodhë para se të reagojmë”.

Edhe sot, nuk ka asnjë projekt apo reformë të vetme ambicioze që lidhet gjerësisht me emrin e Merkel. Ajo që do të kujtojmë prej saj është stili i këndshëm, i qëllimshëm, modest dhe vetë-ndikues i udhëheqjes. Momenti i dytë kur Merkel dëshironte vërtet diçka, dhe ishte e gatshme të rrezikonte që ta merrte atë, erdhi në vjeshtën e vitit 2015.

Vendimi i saj për t’i mbajtur hapur kufijtë e Gjermanisë, duke lejuar kësisoj futjen e qindra mijëra refugjatëve dhe emigrantëve, ishte i guximshëm. Madje për një kohë, u duk sikur vendimi i saj ishte nxitur nga një bindje e ngulitur.

Por kjo përshtypje u zhduk shpejt, kur u bë e qartë se qeveria e saj do të bënte shumë pak për të integruar të sapoardhurit. Ashtu si me politikën e klimës, fillimi i guximshëm u zëvendësua nga një mungesë e theksuar e ndjekjes së synimit. Për vite me radhë, ky stil i butë dhe reaktiv i udhëheqjes i shërbeu për mirë Gjermanisë.

Por pandemia e koronavirusit, ka nxjerrë në pah limitet e kësaj qasje. Udhëheqësit që nuk janë në gjendje të formulojnë dot një vizion mbi atë se si duhet të duket e ardhmja, janë të mallkuar që të jetojnë vetëm sot për nesër.

Tani është bërë e qartë për të gjithë se sa e pakënaqshme mund të jetë kjo qasje, me udhëheqjen e vendit plotësisht pa imagjinatë dhe ambicie. Përkundër gjithë kësaj, Angela Merkel është ende e romantizuar nga pjesa e madhe e popullsisë gjermane, përfshirë gazetarët.

Kritika ndaj kancelares cilësohet si e pahijshme nga jo pak njerëz. Kjo ndoshta për shkak se Merkel është gruaja e parë që ka mbajtur postin e kancelarit, dhe koha në fakt kishte ardhur pas shekujve të sundimit mashkullor. Apo ndoshta për shkak të reputacionit të saj si një punëtore e palodhur, dhe të kuptuarit më mënyrë të shkëlqyer të detajeve edhe më të çuditshme të politikës.

Ndoshta sepse modestia e saj përbën një kontrast të mirëpritur nga vendimmarrësit e tjerë – veçanërisht kur është e ekuilibruar ndaj atyre që nxiten nga testosteroni dhe që tentojnë të mbushin skenën kombëtare dhe ndërkombëtare. Mbase janë që të gjithë këta faktorë të kombinuar, që e bëjnë të vështirë një analizë të kthjellët të aftësive të saj drejtuese, por edhe mangësive.

Stili i udhëheqjes së ashpër të Gerhard Schröder arriti kufijtë e tij në vitin 2005. Ndaj,ishte koha për diçka të re. Angela Merkel ishte atje dhe përfitoi. Por tani pas 16 vitesh, edhe stilit të udhëheqjes së Merkel, i ka ikur koha. Është koha për ndryshim.

Markus Feldenkirchen, “Der Spiegel”

Isparta escort Afyon escort Giresun escort Çanakkale escort Trabzon escort Çorum escort Erzurum escort Muğla escort Pamukova escort Buca escort Osmaniye masaj salonu Balıkesir escort Manisa escort Aydın escort Muğla escort Maraş escort Yozgat escort Tekirdağ escort Mersin escort Nizip escort Çankaya escort Ordu masaj salonu Kütahya mutlu son masaj Elazığ mutlu son masaj Malatya mutlu son masaj Tokat mutlu son masaj Çorum mutlu son masaj Yalova mutlu son masaj Şanlıurfa escort bayan Gaziantep escort bayan Amasya escort bayan Edirne escort bayan Yozgat escort bayan Adana escort bayan