Nga Lorenzo Cremonesi-Guido Olimpio
Pentagoni po përgatitet seriozisht për të nisur një seri të gjatë operacionesh tokësore me qëllim goditjen e zemrës së sistemit mbrojtës iranian. Për momentin flitet për ndërhyrje të kufizuara në ishullin Kharg, terminali më i rëndësishëm naftor në Gjirin Persik, si dhe në zona bregdetare me rëndësi të veçantë strategjike dhe ekonomike.
Kjo çështje përmendet edhe në Shtëpinë e Bardhë dhe, deri tani, duket më shumë si një kërcënim për të detyruar Teheranin të ndjekë rrugën diplomatike. Megjithatë, në qarqet ushtarake po diskutohet gjithnjë e më konkretisht.
Situata po bëhet serioze: “Wall Street Journal” raporton për mbërritjen e afërt të 17 mijë ushtarëve në rajon, “së shpejti” gati për një ndërhyrje. Ndërkohë, “Washington Post” flet për “përgatitje për javë të tëra” operacionesh ushtarake në territorin iranian.
Nuk duhet të jesh ekspert ushtarak për të kuptuar se kalimi nga faza e sulmeve ajrore — që karakterizoi muajin e parë të luftës, ku SHBA dhe Izraeli kanë tashmë kontroll të plotë të hapësirës ajrore iraniane — drejt një pranie të mundshme tokësore sjell rreziqe, pasiguri dhe një nivel krejtësisht të ri angazhimi.
Zyrtarë të mbrojtjes, të cituar në mënyrë anonime nga media amerikane, flasin për “operacione të forcave speciale të mbështetura nga këmbësoria e rregullt”, të përkrahura nga një prani masive e forcës ajrore.
Për të rritur “fuqinë e zjarrit”, Pentagoni ka zgjeruar përdorimin e bombarduesve strategjikë. Disa nisen nga baza britanike në Fairford, të tjerë vijnë drejtpërdrejt nga SHBA. Bëhet fjalë për avionë B-52, B-1 dhe B-2, të mbështetur nga një numër i madh avionësh furnizues të vendosur në Lajes (Azore) dhe në baza të tjera në Evropë (Francë, Rumani, Bullgari, Gjermani, Greqi).
Ky është një operacion logjistik shumë kompleks, që kërkon koordinim të lartë dhe angazhon ekuipazhet në misione që zgjasin 12–15 orë.
Avionët mbajnë bomba që shkatërrojnë bunkerët, raketa “Cruise” dhe armë të tjera me të cilat synohet dobësimi i mbrojtjes së Gardës Revolucionare iraniane rreth objektivave të mundshëm.
Sulmet janë veçanërisht intensive në zonën bregdetare të Iranit, ku ndodhen sistemet kundër-anije, mjetet patrulluese dhe depot e minave të Gardës Revolucionare.
Sipas vëzhguesve të fluturimeve, së fundmi janë transferuar edhe dy bombardues të tjerë B-52 në Britaninë e Madhe, me emrat kodikë “The Big Stick” dhe “Lucky 13”. Numri total i bombarduesve të vendosur jashtë SHBA-ve arrin të paktën në 23, të mbështetur kur është e nevojshme edhe nga avionë që nisen nga territori amerikan.
Ndërkohë, aeroplanmbajtësja “Ford” është tërhequr për riparime në portin e Splitit, në Kroaci, dhe pritet të zëvendësohet nga aeroplanmbajtësja “Bush”.
Përvojat e së kaluarës dhe rreziqet
Megjithatë, ky mobilizim i madh ushtarak nuk i bën të harrohen përvojat e hidhura të së kaluarës, ku edhe ushtria më e fuqishme në botë dhe aleatët e saj janë përballur me vështirësi serioze përballë luftës guerile.
Pa u kthyer te Vietnami, mjafton të kujtohen konfliktet në Afrikë, Liban, Afganistan, Irak apo Libi: sulme me makina-bombë, atentate vetëvrasëse, mina artizanale, prita në qytete dhe male, snajperë të fshehur dhe valë luftëtarësh të gatshëm të bëhen “martirë”.
Një nga kërcënimet më të reja janë dronët: jo armë të sofistikuara, por modele të thjeshta komerciale që kushtojnë më pak se 5 mijë dollarë dhe mund të përshtaten lehtësisht për të transportuar eksplozivë të vegjël. Ata mund të dëmtojnë mjete të blinduara, të fundosin gomone, të djegin depo dhe të vrasin ushtarë në terren të hapur.
Edhe lufta mes Rusisë dhe Ukrainës po dominohet nga përballjet me dronë.
Ndër rreziqet konkrete është mundësia që trupat amerikane të përqendruara në Kharg të bëhen objektiv i dronëve iranianë, të komanduar nga ushtarë të fshehur në pozicione të vogla përgjatë bregdetit.
Një skenar i ngjashëm është parë nga Izraeli në luftën në Liban në vitin 2006, kur Hezbollah, i trajnuar nga Garda Revolucionare iraniane, përdorte taktika të fshehjes në tunele shumë pranë pozicioneve izraelite: dilnin, godisnin dhe zhdukeshin sërish nën tokë.
Të njëjtat taktika po përdoren sot nga Hamasi në Gaza, dhe Izraeli ende nuk ka arritur t’i mposhtë plotësisht./ Corriere della Sera