Nga Paolo Mastrolilli
Shtetet e Bashkuara po fitojnë luftën kundër Iranit, por pasiguria vazhdon të dominojë të ardhmen e vendit. Kjo kuptohet duke dëgjuar Shtëpinë e Bardhë, Pentagonin dhe të gjitha zërat mbi një ndryshim të mundshëm regjimi, të cilët e kanë shtyrë kryeministrin izraelit Netanyahu të telefonojë Trumpin për të pyetur nëse është e vërtetë synimi për të folur me atë që ka mbetur nga qeveria e Republikës Islamike, me qëllim që të kërkohet një zgjidhje sipas modelit të Venezuelës. Kongresi megjithatë nuk do t’i dalë kundër, sepse mbrëmjen e së mërkurës Senati hodhi poshtë rezolutën për të kufizuar kompetencat e luftës së presidentit.
Të mërkurën në mëngjes kreu i Pentagonit, Hegseth, mbajti një konferencë për shtyp për të siguruar se gjithçka po ecën sipas planeve. Forca ajrore iraniane është decimuar dhe së shpejti amerikanët do të kenë kontroll të plotë të qiellit. Një situatë e ngjashme vlen edhe për Marinën, përfshirë fundosjen e një anijeje të goditur nga një nëndetëse pranë brigjeve të Sri Lankës.
Koha e operacionit do të vendoset nga Trump në bazë të zhvillimeve, por arsenali amerikan është mjaftueshëm i furnizuar për të mbështetur ndërhyrjen për një kohë të gjatë, ndërsa Teheranit po i mbarojnë municionet, gjë që tregohet nga fakti se lëshimet e raketave të tij janë ulur me 86% krahasuar me fillimin e sulmit.
Drejtori politik i Pentagonit, Elbridge Colby, duke folur në Council on Foreign Relations, përsëriti se “objektivi për ushtrinë është të dobësojë kapacitetet luftarake të Iranit, jo ndryshimi i regjimit. Kjo nuk do të thotë se nuk do të ishim të kënaqur nëse do të ndodhte”. Më pas ai shtoi se raketa e lëshuar nga ajatollahët drejt Turqisë nuk mjafton për të aktivizuar nenin 5 të NATO-s për mbrojtjen e përbashkët të aleatëve të sulmuar.
Ndërsa Colby përfundonte ndërhyrjen, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Karoline Leavitt, filloi konferencën e përditshme për shtyp. Edhe ajo përsëriti se objektivat janë katër ato të renditura nga Trump: shkatërrimi i raketave dhe i marinës ushtarake iraniane, ndalimi i operacioneve destabilizuese të “proxy-ve” si Hezbollah dhe garantimi që Teherani të mos ketë armë bërthamore. Zëdhënësja tha se “dërgimi i trupave tokësore nuk është pjesë e operacioneve në zhvillim, por nuk do ta heq këtë opsion nga tryeza e presidentit, i cili dëshiron të ketë një rol në të ardhmen e vendit”.
Pak më vonë Trump përsëriti mesazhin: “Operacionet po shkojnë mirë, udhëheqja pothuajse është zhdukur”. Ai vetë nuk e kishte përjashtuar dërgimin e ushtarëve, por ky është një mesazh politik përveçse strategjik. Siç na kishte thënë gjenerali David Petraeus, “ndryshimi i regjimit nuk arrihet pa ushtarë në terren”. Pra, nëse presidenti përjashton dërgimin e tyre, tregon se nuk është vërtet i interesuar për një qeveri të re në Teheran. Prej këtu vjen shqetësimi i Netanyahut, i cili e telefonoi për të pyetur nëse po negocion pas shpinës së tij me të mbijetuarit e regjimit, si sekretari i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare Larijani apo ministri i Jashtëm Araghchi.
Shtëpia e Bardhë e ka mohuar këtë, edhe sepse nga tre kandidatët që kishte menduar për rolin e luajtur nga Delcy Rodríguez në Caracas, të paktën dy kanë vdekur. Megjithatë vetë Trump ka thënë se zbatimi i modelit të Venezuelës do të ishte ideal. E vërteta, pra, me shumë gjasë gjendet diku në mes. SHBA do të donte një ndryshim regjimi, por nuk e paraqet si objektiv zyrtar sepse do të kishte disa pasoja praktike, përfshirë rrezikun e dështimit. Megjithatë shpreson që kjo të ndodhë, ose sepse sulmet do ta dobësojnë qeverinë deri në rënien e saj, ose sepse të mbijetuarit do të pranojnë dorëzimin sipas kushteve “venezuelane”. Ndërkohë Kina po përpiqet të rikthehet në lojë, duke u ofruar të ndërmjetësojë me dërgimin e një përfaqësuesi në Lindjen e Mesme.
Trump duhet të përballet edhe me frontin e brendshëm. Dje Senati hodhi poshtë një rezolutë për të kufizuar kompetencat e tij të luftës. Shtëpia e Bardhë thotë se amerikanët janë në anën e tij, por sondazhet e kundërshtojnë këtë. Gjithçka do të varet nga kohëzgjatja, kostoja dhe efektiviteti i ndërhyrjes./La Repubblica