Nga David Smith, Uashington
Pyetja që po mundon Uashingtonin këtë mes-prilli të vitit 2026 nuk është më nëse Donald Trump do të ndryshojë, por nëse presidenca e tij po shpërbëhet nën peshën e vetë deluzioneve të tij. David Smith argumenton se dy javët e fundit kanë qenë një “shfaqje horrori” politike, ku strategjia e vjetër e Trumpit përdorimi i kaosit si mburojë ka filluar të dështojë përballë realiteteve të ashpra gjeopolitike dhe ekonomike.
Gjithçka nisi me përshkallëzimin e luftës në Iran. Ajo që administrata e shitur si një “operacion i shpejtë kirurgjikal” për të frenuar ambiciet bërthamore të Teheranit, u shndërrua brenda pak ditësh në një bllokadë rraskapitëse të Ngushticës së Hormuzit. Smith vëren se bota po sheh me tmerr se si çmimet e naftës po fluturojnë, duke krijuar një valë të re inflacioni që po godet pikërisht ata votues që besuan te premtimi i Trumpit për “begati ekonomike”. Por, ndryshe nga mandati i parë, këtë herë Trump nuk ka asnjë aleat pas vete; NATO është distancuar, ndërsa Britania e Madhe po mban frymën, duke parë se si Uashingtoni po shkon drejt një konflikti që Pete Hegseth e quajti hapur një “kryqëzatë”.
Në mes të këtij tensioni ushtarak, ndodhi thyerja më e paimagjinueshme: ajo me bazën kristiane. Smith përshkruan me detaje tronditjen që shkaktoi imazhi i krijuar me inteligjencë artificiale ku Trump shfaqej me aureolë hyjnore. Për shumë ungjillorë, ky nuk ishte thjesht një provokim, por një blasfemi e pastër. Kur Papa Leo XIV ndërhynë për të kërkuar paqe, përgjigja arrogante e Shtëpisë së Bardhë dhe përpjekja e JD Vance për të “mësuar” Papën mbi teologjinë e luftës, vetëm sa e izoloi Trumpin në një ishull radikalizmi që po tremb edhe mbështetësit e tij më besnikë.
Mbi të gjitha këto, si një re e zezë, u rishfaq hija e Jeffrey Epstein. Smith analizon me mprehtësi se si komunikimi i shkëputur mes Donaldit dhe Melania Trumpit ku njëri mohon njohjen me Epstein dhe tjetra lëshon deklarata mbrojtëse pa koordinim tregon një Shtëpi të Bardhë në disarray (çrregullim total). Nuk bëhet fjalë më vetëm për politikë, por për një krizë identiteti dhe morali.
Në fund, David Smith nxjerr një përfundim të zymtë: Trump po sillet si një njeri që nuk ka më çfarë të humbasë. Duke qenë se ky është mandati i tij i fundit kushtetues, ai ka hequr dorë nga çdo dorezë diplomatike. Por, ndërsa ai përpiqet të detyrojë botën t’i bindet narrativës së tij, realiteti i një lufte të kushtueshme, i një ekonomie që lëngon dhe i një opozite morale që po lind nga brenda radhëve të tij, sugjeron se ky mund të jetë fillimi i fundit. Presidenca e tij nuk po thyhet nga jashtë, por po shpërbëhet nga brenda, e shtyrë drejt greminës nga vetë dora e tij.